Fiskmerkingar í sjó

Merkingar hafa verið stundaðar í sjó við Íslandsstrendur frá því snemma á tuttugustu öld. Ýmsir nytjafiskar hafa verið merktir, aðallega þorskur, ufsi, skarkoli, sandkoli, djúpkarfi, grálúða, síld skrápflúra og steinbítur, en einnig í minni mæli langlúra, skötuselur, þykkvalúra, lúða, hrognkelsi, ýsa, hlýri og fleira. Frá því 1990 til september 2017 hafa verið merktir um 80.000 þorskar. Fjöldi merktra þorska á Íslandsmiðum fyrir þann tíma er líklega um 120.000.

Einnig hafa verið merktir hryggleysingjar s.s. humar, rækja og hörpudiskur.

Fram til 1994 voru eingöngu notuð einföld, hefðbundin merki úr plastefnum eða málmi með einkennisstöfum og raðnúmeri. Síðar hafa fiskar einnig verið merktir með rafeindamerkjum sem gefa upplýsingar um ferðir fiska (dýpi) og umhverfi (t.d. hitastig) þeirra frá merkingu þar til þeir eru endurheimtir.

Þróun slíkra merkja hefur verið mjög ör síðustu árin. Fiskar sem merktir hafa verið með rafeindamerkjum á vegum Hafrannsóknastofnunar eru: þorskur, ufsi, steinbítur, hlýri, skarkoli, hrognkelsi, grálúða, karfi, og skötuselur.

Þau verkefni Hafrannsóknastofnunar sem tengjast fiskmerkingum beinast m.a. að rannsóknum á útbreiðslu, fari og dánartíðni.

Með notkun hefðbundinna merkja í bland við rafeindamerki er t.d. talið mögulegt að rannsaka ýmsa þætti sem tengjast veiðanleika. Einnig eru fiskmerkingar notaðar við vöktun, m.a. til að fylgjast með hópum eða stofnum fiska til lengri eða skemmri tíma.

 

Fannst þér efnið á síðunni hjálplegt?